9.

Uwielbiam to uczucie, kiedy mimowolnie się uśmiecham. 

Całkowicie się zgadzam, że to jest najlepszy objaw zakochania. 

[ I love that feeling when I smile involuntarily . Totally agree that this is the best symptom of love.]

 Człowiek kocha albo nie kocha, i żadna siła na świecie nie ma na to wpływu. 

Możemy udawać, że kochamy. 

Możemy przywyknąć do drugiej osoby. 

Możemy przeżyć cała życie w przyjaźni i wzajemnym zrozumieniu, założyć rodzinę...

a mimo to czuć wokół żałosną pustkę, wiedzieć, że czegoś ważnego brakuje.

[A man may love or don't cherish, and no power in the world has no influence on it.

We can pretend that we love.

We can get used to the other person.

We can survive a whole life in friendship and mutual understanding, start a family ... 

and yet still feel pathetic hollowness, knowing that something important is missing. ]

To przychodzi na ciebie nieoczekiwanie, kiedy się najmniej spodziewasz -
w największym rozgwarze zabawy lub gdy wieczorem ulica wracasz do domu,
podczas rozmowy z kimś najbliższym lub gdy zamykasz za sobą drzwi pokoju;
nagle zaczynasz rozumieć swoją samotność.
Jak ręka spadająca bezwładnie po szczeblach drabiny...
Jak tonący, który wie, że dna stopami nie dosięgnie...
Obyś wtedy miał siłę uwierzyć, że nie jesteś sam.

[It comes at you unexpectedly, when you least expect it - 

the greatest moment of fun or evening street when you get home, 

during a conversation with someone soon, or when you shut the door behind your room,

and suddenly you begin to understand your loneliness.

How hand falling limply on the ladder rung ... 

Like a drowning man, who knows that the toe of the feet can not reach bottoms ...

May you then have the strength to believe that you are not alone. ]